جمعى گفته‌اند اگر در موقع عشاء « 1 » روز هيجدهم در آفاق ابر باشد در آغاز تشرين اول باران و تگرگ خواهد آمد و اگر نيمه شب ابر باشد باران و تگرگ در نيمه ماه خواهد آمد و اگر موقع صبح ابر باشد در آخر ماه امور مذكور وقوع خواهد يافت و همين علامات كه در شب گفته شد در روز نيز چنين است و تنها فرقى كه هست اين است كه شب هنگام تغيير هوا به جهت ابر ظاهرتر و پيداتر از روز است . چنان كه در آغاز كتاب گفتيم روز بر شب مقدم است و بدين جهت در اينجا شب را پس از روز بشمار آورده‌اند و آنان كه شب را بر روز مقدم ميدارند گمان كرده‌اند كه مقصود از شب هيجدهم شب نوزدهم است و بر روى همين گمان اول بواحير را از روز نوزدهم محسوب داشته‌اند و آخر آن را روز بيست و پنجم و روز اول از ايام هفتگانه بواحير دليل بر تشرين اول است و روز دوم دليل بر دوم و روز سوم دليل بر كانون اول است و به همين طريق تا آنكه روز هفتم دليل بر نيسان باشد . اصحاب تجارب براى از پيش دانستن حالات سال گفته‌اند كه اگر بر لوحى اقسام زراعتها را بكارند كه تا شب بيست و پنجم تموز شود كه آخرين شب اين كار است سپس لوح را در زير آسمان بگذارند بطوريكه هيچ مانعى از طلوع و غروب ستارگان برآمد نباشد هر زراعتى كه در آن سال خوب خواهد شد زرد ميگردد و هر زراعتى كه بركت و فراوانى نخواهد يافت سبز باقى ميماند و مصريان نيز عمل مذكور را انجام ميدادند . اصحاب تجارب براى اينكه از پيش بحالات سال آگهى يابند حيله‌هاى بسيارى به كار برده‌اند به حدى كه اعمال ايشان داخل در حدود افسون و عزائم گشته است و برخى از ايشان چنين گمان كرده‌اند كه چون دوازده برگ زيتون را شخص

--> ( 1 ) - به اندازه چهار ركعت كه از موقع مغرب بگذرد عشاء ميگردد و بعقيده شيعه هنگام فضيلت نماز عشاء است .